Myfyrdod yr Wythnos Sanctaidd

Cyrhaeddodd y telegram yn gynnar ar Ddydd Gwener y Groglith 1980. Dywedodd wrthyf fod fy esgob wedi penderfynu fy noddi i hyfforddi i fod yn offeiriad. Y peth nesaf yn fy nyddiadur y bore hwnnw oedd cario’r groes orymdaith ar gyfer y litwrgi canu, gan fod côr Coleg y Brenin, Caergrawnt, lle roeddwn yn ymchwilio mewn mathemateg, yn canu gosodiad Allegri o’r Miserere. Fe wnaeth fy nharo wedyn, mai’r neges yr oeddwn newydd ei dderbyn oedd fy ngalwad i ddal croes Iesu gerbron pobl Dduw nid yn unig am awr un bore Gwener y Gwanwyn ond am weddill fy mywyd.

Yr hyn oedd wedi fy nharu yn gyntaf at y ffydd Gristnogol, ac yna ymlaen i geisio ordeinio, oedd yr ymdeimlad pwerus a gefais o’r Duw sydd, yn Iesu Grist, yn fy adnabod yn well nag unrhyw berson daearol, ac ar yr un pryd yn fy ngharu’n ddyfnach nag y gallai unrhyw fod dynol erioed. Dangosodd Iesu y cariad diderfyn hwnnw trwy gydol ei weinidogaeth. Roedd yn iacháu’r sâl, yn rhyddhau’r rhai sy’n cael eu dal yn gaeth gan ddrygioni, yn gwrando ar leisiau alltudion, yn wynebu cyflawnwyr anghyfiawnder. Yn anad dim, maddau i bechaduriaid, yn aml hyd yn oed cyn iddynt gael y dewrder i edifarhau.

Roedd hwn yn Iesu roeddwn i eisiau ei ddilyn a’i ddal i fyny fel y gallai eraill fel fi ddod i’w adnabod, neu i’w adnabod yn well. Dyma’r maddeuant a’r cariad a ddangosodd yn uchel yr Wythnos Sanctaidd gyntaf, pan ar yr hyn y mae Cristnogion bellach yn ei alw’n Ddydd Gwener y Groglith, caniataodd ei hun gael ei lofruddio am gariad atoch chi a minnau.

Wedi’i hoelio i’r groes, profodd Iesu’n bendant nad oedd gan ei gariad a’i faddeuant unrhyw derfynau, nid hyd yn oed marwolaeth ei hun.